Posts tagged "wandelen"

Wandelend naar Polen

Zwischen-der-Teufelsmauer-i

Wandelen is de oudste manier van reizen. Via handelsroutes en pelgrimroutes gingen we en gaan we nog steeds de hele wereld over. Ook door Europa lopen er verschillende routes, de één wat bekender dan de ander. Een van deze onbekendere wandelroutes, is de E11. De route – van origine een handelsweg – loopt van Scheveningen, dwars door Duitsland en door naar het hart van Polen. De route heeft een totale lengte van 2560 km. Loop de je route in één keer, dan ben je 128 dagen onderweg. Wandelen is een prima manier om een land te ontdekken. Al wandelend proef, ruik en zie je het land zoals het echt is.

Rappbodestausee-CREDITS-Har
Rappbodestausee © Harzer Tourismusverband

Locals ontmoeten
“Je komt niet door de toeristische gebieden en je bent afhankelijk van locals,” zegt Jan Maarten de Ruiter, ervaren wandelaar en één van de weinige die deze route al (deels) heeft gelopen. Hij liep samen met zijn vrouw iedere vakantie een etappe van deze verrassende reis. “Je maakt een tocht door verschillende landschappen en je komt terecht in kleine dorpjes waar ze heel gastvrij zijn. Vooral in Polen, wat een prachtig land is dat om doorheen te reizen.” De route begint in Nederland en loopt via het Marskramerpad naar Bad Bentheim in Duitsland, waar het verandert in de Handelsweg (Töddenweg). Deze twee wegen werden vroeger vooral veel gebruikt door handelaren en marskramers en onder andere C&A en V&D vinden hier hun oorsprong. Dat het niet zomaar een wandelroute is, wordt duidelijk door de diversiteit van deze route. Van het platte Nederlandse binnenland, loop je door de bossen naar Hamelen (ja, van de rattenvanger), over de bergen van Hartz en langs de rivier de Spree door Berlijn en dan verder naar Polen. Ook kom je langs verschillende historische punten, zoals de staafkerk in Goslar, het vakantiehuisje van Einstein, de geboortestad van Maarten Luther, Lutherstadt Eisleben en de universiteitsstad Poznán. Officieel loopt de route tot aan de grens van Litouwen, maar het is mogelijk om voorbij Litouwen door te lopen naar Rusland.

E11 Route CREDITS
©Jan Maarten de Ruiter

C&A liep ook naar Polen
De E11 is vrij onbekend en je komt maar weinig mensen tegen op deze route. Soms loop je dagen zonder iemand tegen te komen. “Op een dag kwamen we wél iemand tegen die daar liep met zijn GPS en rugtas. Dat kon alleen maar iemand zijn die de route ook aan lopen was! We raakte aan de praat en toen kwamen we er na een tijdje achter dat de man een Brenninkmeijer is. Deze familie heeft de C&A opgericht. Hij wilde de route lopen die zijn voorvaderen ook liepen. We hebben contact gehouden en dit soort ontmoetingen maken de route juist leuk.”

Het is een mooie manier om actief de geschiedenis van Europa te bekijken of gewoon de natuur te ontdekken die Europa te bieden heeft. De route is te doen voor zowel gevorderden als beginners. Kijk op www.tweevoeter.nl voor meer informatie over deze uitdagende route.

De prijzen verschillen enorm per etappe die je loopt, maar aan te raden is om in een B&B te overnachten. Dat scheelt ballast tijdens het wandelen, omdat je geen tent mee hoeft te nemen.

Dit artikel is geschreven in opdracht voor Columbus Magazine

Arosa in de herfst: een wandelparadijs / indebergen.nl

Uitzicht Arosa

Herfst. Stormachtige dagen, mist en regen. Klinkt niet echt als het ideale wandelweer. Toch kan het heel mooi zijn om in de herfst te wandelen. Denk aan de prachtige kleuren van de bladeren, het speciale zonlicht en een warme chocolademelk dat op je wacht na afloop. Wandelen in de herfst kan prachtig zijn en al helemaal als je omringd wordt door gigantische bergtoppen, waarvan sommige al sneeuw tonen en andere in de mist zijn gehuld. In Arosa ondervond ik dit zelf. Een schilderachtig dorp met schilderachtige wandelroutes. Een onontdekt wandelparadijs.

Oude kerkjes en verlaten wandelpaden
Arosa staat al enige tijd op de kaart als een populair skigebied, maar het kleine bergdorpje in Graubünden is zonder sneeuw ook prachtig. Duizenden tinten groen omringen je, hoge bergtoppen lopen over in glooiende heuvels en oude, zwart geblakerde chalets staan hier en daar verspreid. Ook niet onbelangrijk: de toeristen hebben deze plek nog niet ontdekt en zeker in de herfst zijn de wandelpaden zo goed als leeg. Op een verdwaalde koe na dan. Arosa ligt behoorlijk afgesneden van de bewoonde wereld. Alleen al om er te komen moet je eerst 360 haardspeldbochten overleven. Er zijn geen doorgaande wegen. De enige weg ernaar toe stopt in het dal. Er gaat wel een trein naar Arosa, wat echt een aanrader is. De route staat op de UNESCO Wereld erfgoedlijst en is werkelijk adembenemend. Door de onbereikbaarheid van Arosa, zal je hier niet veel dagjestoeristen zien. Het dorpje heeft ook een ongekende charme. Eeuwenoude kerkjes wisselen zich af met leuke cafeetjes en een redelijk hippe winkelstraat. Hoewel Arosa er dus uitziet als een oud en traditioneel bergdorpje, is het er zelfs in de herfst erg levendig.

Hoogste bakkerij van Europa
Er zijn verschillende wandelroutes in Arosa. De mooiste wandelroutes gaan vanaf de Weisshorn (2653m). Hier vind je het 360 graden café en de hoogste bakkerij van Europa. Een mooie plek om te beginnen dus. Vanaf de top van de berg kan je genieten van een spectaculair uitzicht over 400 bergtoppen. Het kan bovenop wel eens mistig zijn, maar ook dit kan voor mooie beelden zorgen. Mocht het mistig zijn, probeer dan een andere dag of later op de middag terug te komen, want het uitzicht mag je niet missen. Op de Weisshorn beginnen twee routes, die weer gecombineerd kunnen worden met andere routes. Een wandeling vanaf de Weisshorn duurt 1 uur en 45 minuten en dan ben je bij het middenstation. Vanaf hier kan je terug lopen naar Arosa, dat nog 20 minuten duurt. Vanaf de Weisshorn kan je er ook voor kiezen om te gaan bergwandelen van top naar top. De mogelijkheden zijn eindeloos.

Wandelroutes voor jong en oud
De routes verschillen van niveau en zo is er voor iedereen wel een wandeling te doen. Wandelen met de kinderen? Dan is de ‘Legendes van Arosa’ wandelroute echt een aanrader. Er worden verschillende legendes verteld over Arosa die de fantasie te boven gaan. Of houd je meer van een uitdaging? Er zijn meerdaagse wandelingen mogelijk, waarbij je verschillende dalen aandoet en van berghut naar berghut trekt. Op deze wandeling heb je ook meer de kans om een steenbok of ander wild te zien. Zeker in de herfst. Ook kan je vanaf Arosa naar Davos of Chur wandelen.

All-Inclusive
Een groot voordeel van in de herfst wandelen in Arosa, is dat je een All-inclusive kaart krijgt. Met deze kaart mag je gratis gebruik maken van alle liften en het openbaar vervoer. Ook verschillende recreatieparken en activiteiten zijn gratis, zoals het Seilpark (een klimpark) en de bootjesverhuur. Met de All-Inclusive kaart kan je dus heerlijk het gebied ontdekken, zonder elke keer op de portemonnee te moeten letten. 

Dit artikel is geschreven voor www.indebergen.nl

Wandelen door de Blue Mountains – New South Wales, Australië

Uitzicht Blue Mountains

Mijn benen trillen van inspanning. Druppels zweet liggen als pareltjes op mijn voorhoofd. Ik kijk omhoog. Het is nog een heel eind tot de top. Een kakatoe vliegt vlak boven mij langs, lelijk schreeuwend en mijn rust verstorend. Niettemin zijn het prachtige beesten. Ik sta halverwege een klif. Er stoomt wat water op mijn pad en er zijn geen relingen aan de zijkanten. Tja, ik was gewaarschuwd. Ergens – aan het begin van mijn wandeling – had ik het bordje gelezen:

WARNING
The condition of the cliff track is very poor.
Walkers must negotiate wet swamps, deep gutters, unfenced cliffs and navigate with minimal signage.

Het waarschuwingsbordje

Het was een wandeling voor ervaren wandelaars. Dat was ik niet. Ik hield eigenlijk helemaal niet van wandelen. Voor ik ging reizen wandelde ik eigenlijk nooit. Ik nam de fiets, of de bus. Toch vond ik dat wandelen een ingrediënt van het reizen was. Als je liep, dan was je dichter bij de natuur. Je zag meer en je was er echt. Vanuit een auto zie je alles vanachter glas. Met wandelen maak je een land/stad echt mee. Nu houd ik dus wel van wandelen. Toen niet. Ik had twee ervaren wandelaars bij me, die loosde mij erdoor heen. Mijn conditie was slecht, en langs de klif omhoog lopen was zwaar.

Ik kijk weer omhoog. Mijn hoofd is rood aangelopen en het liefst ga ik hier zitten. Hier, op dit punt met dit uitzicht. Ik kijk net over de eucalyptusbomen uit en de hemel is mooi blauw en heerlijk fris. Het is hier winter. Ik zit en wil niet meer weg. Ik kan gewoon niet meer. Mijn benen weigeren te luisteren. De twee andere wandelaars wandelen wel door en zijn al uit het zicht. Mijn ademhaling is onregelmatig en door de ijzige wind heb ik het idee dat ik geen lucht meer krijg. Ik zie het al helemaal voor mij. Morgen zou er in de Nederlandse krant de volgende kop staan: Nederlandse vast op kliff door uitputting.

Uitzicht Blue Mountains

Goh, wat zouden ze daar lachen. Met een moeilijk gezicht hijs ik mij toch overeind. Enkele minuten later loop ik weer naast mijn twee vrienden. Ik ben over de verzuring heen en nu pas kan ik echt genieten van de wandeling. Mijn god, wat een prachtig land. Wat een prachtige bergen. Wat een prachtig leven.Mijn benen trillen van inspanning. Druppels zweet liggen als pareltjes op mijn voorhoofd. Ik kijk omhoog. Het is nog een heel eind tot de top. Een kakatoe vliegt vlak boven mij langs, lelijk schreeuwend en mijn rust verstorend. Niettemin zijn het prachtige beesten. Ik sta halverwege een klif. Er stoomt wat water op mijn pad en er zijn geen relingen aan de zijkanten. Tja, ik was gewaarschuwd. Ergens – aan het begin van mijn wandeling – had ik het bordje gelezen:

WARNING
The condition of the cliff track is very poor.
Walkers must negotiate wet swamps, deep gutters, unfenced cliffs and navigate with minimal signage.

Het waarschuwingsbordje

Het was een wandeling voor ervaren wandelaars. Dat was ik niet. Ik hield eigenlijk helemaal niet van wandelen. Voor ik ging reizen wandelde ik eigenlijk nooit. Ik nam de fiets, of de bus. Toch vond ik dat wandelen een ingrediënt van het reizen was. Als je liep, dan was je dichter bij de natuur. Je zag meer en je was er echt. Vanuit een auto zie je alles vanachter glas. Met wandelen maak je een land/stad echt mee. Nu houd ik dus wel van wandelen. Toen niet. Ik had twee ervaren wandelaars bij me, die loosde mij erdoor heen. Mijn conditie was slecht, en langs de klif omhoog lopen was zwaar.

Ik kijk weer omhoog. Mijn hoofd is rood aangelopen en het liefst ga ik hier zitten. Hier, op dit punt met dit uitzicht. Ik kijk net over de eucalyptusbomen uit en de hemel is mooi blauw en heerlijk fris. Het is hier winter. Ik zit en wil niet meer weg. Ik kan gewoon niet meer. Mijn benen weigeren te luisteren. De twee andere wandelaars wandelen wel door en zijn al uit het zicht. Mijn ademhaling is onregelmatig en door de ijzige wind heb ik het idee dat ik geen lucht meer krijg. Ik zie het al helemaal voor mij. Morgen zou er in de Nederlandse krant de volgende kop staan: Nederlandse vast op kliff door uitputting.

Uitzicht Blue Mountains

Goh, wat zouden ze daar lachen. Met een moeilijk gezicht hijs ik mij toch overeind. Enkele minuten later loop ik weer naast mijn twee vrienden. Ik ben over de verzuring heen en nu pas kan ik echt genieten van de wandeling. Mijn god, wat een prachtig land. Wat een prachtige bergen. Wat een prachtig leven.