Posts tagged "New South Wales"

Ontdek: Port Macquarie

Ontdek: Port Macquarie

Wie van Sidney naar Brisbane reist, komt langs het redelijk onbekende Port Macquarie. Een rustige oase in vergelijking met de overige steden op de route (zoals Byron Bay en Surfers Paradise). De stad trekt vooral toeristen dankzij het Koala ziekenhuis, waar ik al eerder over schreef, maar heeft zoveel meer te bieden. Strand, palmbomen, rust en geschiedenis. Ontdek: Port Macquarie

Lees meer0

Port Macquarie Koala Hospital

Koala3-©--spalti

Ondertussen is het wel duidelijk dat ik dol ben op koala’s. Ik heb zelfs een koala-pak! Ze zijn zo schattig, sullig en knuffelig. Mijn liefde voor koala’s is begonnen tijdens mijn reis in Australië, waar ik zo een bolletje wol in een boom tegen kwam tijdens een wandeling. Sindsdien ben ik verkocht. Het was voor mij ook echt heel gaaf toen ik naar Port Macquarie kon gaan, want daar hebben ze de grootste populatie koala’s en een koalaziekenhuis: het Port Macquarie Koala Hospital. 

Port Macquarie

Port Macquarie ligt in New South Wales, Australië. Ik reisde met een backpack lang de kust van Sydney naar Brisbane en onderweg stopte ik bij alle plaatsen die mij interessant leken. Port Macquarie stond eigenlijk niet op de planning, maar we moesten ergens een tussenstop maken. Pas in Port Macquarie zelf begon ik informatie te zoeken over de stad. Ik stond echt verbaasd van de schoonheid van Port Macquarie! Wat een prachtige stad. De stad zelf is redelijk onbekend onder backpackers en het is er ook erg rustig. Uitgestrekte stranden, helemaal voor jezelf! We vonden een rustige hostel in het centrum, waar vanuit we de kustlijn van Port Macquarie konden ontdekken. Groene velden gingen over in zand. Wat mij ook heel erg beviel, was de geschiedenis van de stad en dat je de geschiedenis nog steeds kon zien en voelen. Oude koloniale huizen, zeemansgraven en een mooie historische route. Echt een stad wat het bezoeken waard is en waar ik eindeloos over kan vertellen (Wat ik ook ga doen in een vervolgpost).

Port-Macquarie Port-Macquarie4

Koala Hospital

Het mooiste aan Port Macquarie vond ik natuurlijk het koala ziekenhuis. Port Macquarie heeft de grootste populatie Koala’s van New South Wales en in de stad vind je het Billabong Koala and Wildlife Park en een ziekenhuis speciaal voor Koala’s. Het ziekenhuis behandelt erg zieke of gewonde koala’s, om ze vervolgens weer los te kunnen laten in hun natuurlijke omgeving. Sommige koala’s zijn er zo slecht aan toe dat ze niet meer in het wild kunnen leven en zij verblijven de rest van hun leventje in het ziekenhuis, verzorgd door lieve vrijwilligers. De vaste bewoners van het koalaziekenhuis zijn bijvoorbeeld blind, oud, gehandicapt of zelfs verstandelijk gehandicapt (zo was er een kleine koala als baby uit een boom gevallen en zij is nooit ‘opgegroeid’. Ze is altijd blijven denken dat ze een klein koalaatje was). Het koalaziekenhuis doet ook onderzoek naar de koala’s om ze zo voor uitsterven te behoeden. Met een bezoek aan het koalaziekenhuis steun je dus dit doel.

Koala

Koala facts

  • Koala’s voelen heel zacht aan!
  • Ze eten alleen maar de bladeren van eucalyptus en drinken weinig
  • Ze verhongeren liever dan dat ze iets anders eten dan eucalyptus
  • Ze eten elke dag ongeveer 10 kilo aan bladeren
  • Koala’s slapen graag (zoals ik). Minstens 20 uur per dag
  • Koala’s zijn ook buideldieren. Een babykoala verblijft zes maanden in de buidel van de moeder
  • Ze bewegen zich zeer traag voort
  • Ze houden ervan om opgepakt te worden (als ze mensen gewend zijn)
  • Ze hebben alleen hele scherpe nagels
  • Het kontje van een koala bevat een soort van kussen, zodat ze comfortabel in een boom kunnen zitten
  • Koala’s zijn heel kwetsbaar en daarom doet de regering van Australië er alles aan om ze te behouden.
  • Veel voorkomende problemen/ongevallen die de koala’s bedreigen zijn: chlamydia, moter ongelukken (ze vallen nog wel eens uit een boom), aanvallen door honden, bosbranden en ontbossing van hun leefgebied

Adopteer een koala!

In 2011 adopteerde ik zelf een koala bij het Port Macquarie koalahospital. Dit doe je voor een klein bedrag en help je mee aan het behoud van het ziekenhuis, de koala en het onderzoek. Je mag zelf beslissen welke koala je wil adopteren en je krijgt een leuk pakketje thuis gestuurd met daarin een certificaat, een informatieboekje en een paar leuke stickers (zoals een autosticker met ‘Koala onboard’). Ik weet dat er veel dieren met uitsterven worden bedreigd, dus waarom zou je een koala adopteren? Nou, voorkomen is beter dan genezen toch? ;)

Mijn certificaat van Burraneer Henry
Mijn certificaat van Burraneer Henry

Uitgelichte foto bovenaan: © spalti

 

Wandelen door de Blue Mountains – New South Wales, Australië

Uitzicht Blue Mountains

Mijn benen trillen van inspanning. Druppels zweet liggen als pareltjes op mijn voorhoofd. Ik kijk omhoog. Het is nog een heel eind tot de top. Een kakatoe vliegt vlak boven mij langs, lelijk schreeuwend en mijn rust verstorend. Niettemin zijn het prachtige beesten. Ik sta halverwege een klif. Er stoomt wat water op mijn pad en er zijn geen relingen aan de zijkanten. Tja, ik was gewaarschuwd. Ergens – aan het begin van mijn wandeling – had ik het bordje gelezen:

WARNING
The condition of the cliff track is very poor.
Walkers must negotiate wet swamps, deep gutters, unfenced cliffs and navigate with minimal signage.

Het waarschuwingsbordje

Het was een wandeling voor ervaren wandelaars. Dat was ik niet. Ik hield eigenlijk helemaal niet van wandelen. Voor ik ging reizen wandelde ik eigenlijk nooit. Ik nam de fiets, of de bus. Toch vond ik dat wandelen een ingrediënt van het reizen was. Als je liep, dan was je dichter bij de natuur. Je zag meer en je was er echt. Vanuit een auto zie je alles vanachter glas. Met wandelen maak je een land/stad echt mee. Nu houd ik dus wel van wandelen. Toen niet. Ik had twee ervaren wandelaars bij me, die loosde mij erdoor heen. Mijn conditie was slecht, en langs de klif omhoog lopen was zwaar.

Ik kijk weer omhoog. Mijn hoofd is rood aangelopen en het liefst ga ik hier zitten. Hier, op dit punt met dit uitzicht. Ik kijk net over de eucalyptusbomen uit en de hemel is mooi blauw en heerlijk fris. Het is hier winter. Ik zit en wil niet meer weg. Ik kan gewoon niet meer. Mijn benen weigeren te luisteren. De twee andere wandelaars wandelen wel door en zijn al uit het zicht. Mijn ademhaling is onregelmatig en door de ijzige wind heb ik het idee dat ik geen lucht meer krijg. Ik zie het al helemaal voor mij. Morgen zou er in de Nederlandse krant de volgende kop staan: Nederlandse vast op kliff door uitputting.

Uitzicht Blue Mountains

Goh, wat zouden ze daar lachen. Met een moeilijk gezicht hijs ik mij toch overeind. Enkele minuten later loop ik weer naast mijn twee vrienden. Ik ben over de verzuring heen en nu pas kan ik echt genieten van de wandeling. Mijn god, wat een prachtig land. Wat een prachtige bergen. Wat een prachtig leven.Mijn benen trillen van inspanning. Druppels zweet liggen als pareltjes op mijn voorhoofd. Ik kijk omhoog. Het is nog een heel eind tot de top. Een kakatoe vliegt vlak boven mij langs, lelijk schreeuwend en mijn rust verstorend. Niettemin zijn het prachtige beesten. Ik sta halverwege een klif. Er stoomt wat water op mijn pad en er zijn geen relingen aan de zijkanten. Tja, ik was gewaarschuwd. Ergens – aan het begin van mijn wandeling – had ik het bordje gelezen:

WARNING
The condition of the cliff track is very poor.
Walkers must negotiate wet swamps, deep gutters, unfenced cliffs and navigate with minimal signage.

Het waarschuwingsbordje

Het was een wandeling voor ervaren wandelaars. Dat was ik niet. Ik hield eigenlijk helemaal niet van wandelen. Voor ik ging reizen wandelde ik eigenlijk nooit. Ik nam de fiets, of de bus. Toch vond ik dat wandelen een ingrediënt van het reizen was. Als je liep, dan was je dichter bij de natuur. Je zag meer en je was er echt. Vanuit een auto zie je alles vanachter glas. Met wandelen maak je een land/stad echt mee. Nu houd ik dus wel van wandelen. Toen niet. Ik had twee ervaren wandelaars bij me, die loosde mij erdoor heen. Mijn conditie was slecht, en langs de klif omhoog lopen was zwaar.

Ik kijk weer omhoog. Mijn hoofd is rood aangelopen en het liefst ga ik hier zitten. Hier, op dit punt met dit uitzicht. Ik kijk net over de eucalyptusbomen uit en de hemel is mooi blauw en heerlijk fris. Het is hier winter. Ik zit en wil niet meer weg. Ik kan gewoon niet meer. Mijn benen weigeren te luisteren. De twee andere wandelaars wandelen wel door en zijn al uit het zicht. Mijn ademhaling is onregelmatig en door de ijzige wind heb ik het idee dat ik geen lucht meer krijg. Ik zie het al helemaal voor mij. Morgen zou er in de Nederlandse krant de volgende kop staan: Nederlandse vast op kliff door uitputting.

Uitzicht Blue Mountains

Goh, wat zouden ze daar lachen. Met een moeilijk gezicht hijs ik mij toch overeind. Enkele minuten later loop ik weer naast mijn twee vrienden. Ik ben over de verzuring heen en nu pas kan ik echt genieten van de wandeling. Mijn god, wat een prachtig land. Wat een prachtige bergen. Wat een prachtig leven.