Posts tagged "leger des heils"

“Daklozen zijn gewoon mensen”

Laura en één van de daklozen

Het wordt weer winter. Kou, sneeuw, ijs en nog veel meer kou. Een haardvuur, een wijntje, Sinterklaas en kerst. Gezellig, zou je denken. Maar wat als je helemaal geen haardvuur hebt? Wat als je niet eens een warme deken of maaltijd hebt? Geen bed, geen dak boven je hoofd. Wat als je dakloos bent? Laura van der Berg helpt deze mensen.

Het Leger Des Heils zorgt deze winter voor veel extra bedden. Vanwege de kou is het Leger Des Heils bang dat sommige daklozen doodvriezen. Dat hopen ze deze winter te voorkomen. Laura van der Berg (25) is een medewerker van het Leger Des Heils. Ze is net afgestudeerd aan de Hoge school van Utrecht, waar ze culturele en maatschappelijke vorming heeft gestudeerd.  Ze is voor de daklozen een luisterend oor en een enorme steun. Daarbij helpt ze ook mee in de keuken en vraag ze of ze nog toiletpapier nodig hebben (Laura moet hier zelf wel om lachen). Radio Tegenklank ontmoet haar in de eetzaal van het Leger Des Heils, aan de Rode Kruisstraat te Amsterdam.

“Er spelen veel factoren mee, iemand wordt niet zomaar dakloos.”

Het is heel roemoerig in de eetzaal, er klinkt veel opgewonden geklets. Laura zit alleen aan een tafeltje. Ze is jonger dan gedacht, maar wijs genoeg. Ze begint meteen leuk te kletsen en beantwoord eigenlijk al meteen mijn vragen, terwijl het interview nog moet beginnen. Ze zat net een kommetje soep te eten. “Mijn avondeten,” zegt ze met een knikje richting haar soep.
We beginnen meteen met een paar kritische vragen, want hoe is het om met daklozen te werken? En de meesten zijn toch dronken of aan de drugs? Te lui om te werken? Maar het belangrijkste is; hoe kijkt Laura hier tegen aan?

“Ik vind het erg leuk om met daklozen te werken. Ze zijn gewoon heel anders. Ze hebben allemaal een heel levensverhaal achter de rug en ze zijn zo lekker eigenwijs, waardoor ze dus vaak niet in de samenleving passen. Ik ben zelf ook wel eigenwijs, dus ik herken mijzelf daar wel in. Ze zijn niet standaard. Ik vind het heel interessant om te weten te komen, hoe ze daar terecht zijn gekomen.”

Ze stopt even om te lachen. Ze wordt er een beetje zenuwachtig van, want ze wilt heel graag iets interessants vertellen. Ze wilt dat de mensen, de daklozen beter leren begrijpen. Dit is voor haar een kans. “Ik vind het hier eigenlijk ook te druk, maar ja.”

Werken met daklozen.
“De motivatie is bij de bewoners niet optimaal. Ik vind het moeilijk om te zien hoe sommigen zichzelf zo slecht verwaarlozen. Sommigen zijn echt ontzettend ziek, die hoesten, hebben schimmelinfecties en ze krijgen heel veel medicijnen. Ik denk soms niet dat die medicijnen echt helpen. Ze mogen namelijk gewoon doorgaan met drugsgebruiken en dan hebben ze bijvoorbeeld een schorre stem van het roken en dan krijgen ze daar ook medicijnen voor.”

“Toch zijn daklozen gewoon mensen. Sommigen staan natuurlijk heel anders in het leven. Er zijn mensen in deze maatschappij die geen problemen hebben met heel hard werken en centjes verdienen, die bouwen zo een heel beschermd leventje op. Maar er zijn ook mensen die een stuk avontuurlijker zijn, en soms gaat dat de verkeerde kant op. Er spelen heel veel factoren in mee, iemand wordt niet zomaar dakloos. Ze maken iets mee, iets heftigs, waardoor ze bij ons terecht komen.”

Het grijpt haar echt aan, Laura zou nog wel veel meer kwijt willen, maar helaas moet zij gaan. Ze moet naar een debat over ontwikkelingshulp. Ze wilt namelijk helpen in een derde wereld land. Ze pakt snel haar jas en verdwijnt door de deuren.