Posts tagged "blog"

Inspiratie: When you survive bucketlist

Inspiratie: when you survive bucketlist

Toen ik vanmorgen bezig was met mijn routine (= lezen van blogs) kwam ik op de website terecht van Greig, genaamd: 101 Things to do when you survive. Greig is pas 33, maar heeft al twee keer kanker overleefd. Na de tweede keer vond hij dat het tijd werd om anders te gaan leven en zijn dromen waar te gaan maken. Dit doet hij via een When you survive bucketlist. 

101 things to do when you survive bucketlist

De lijst van Greig loopt nu nog maar tot 51, maar ooit moeten er dus 101 dingen op komen te staan. Hij heeft al enkele dingen kunnen afstrepen van zijn bucketlist, zoals vulkaan surfen, de Galapagoseilanden bezoeken en zeilen naar Colombia via de San Blas Eilanden. Verder staan er nog dingen op zoals een Lord of the Rings tour door Nieuw-Zeeland en de Antarctica bezoeken. Al zijn avonturen houdt hij bij op When you Survive via blogs en filmpjes.

101-bucketlist
Een deel van de When you survive bucketlist

 

Ik vind het echt super inspirerend hoe iemand zo positief zijn leven weer kan oppakken. Het zet je eigenlijk ook aan het denken. Het leven is te kort om geen bucketlist te hebben. Ik heb er geen. Ik zou niet eens weten waar ik moest beginnen! Ik weet dat ik ooit nog wel eens vrijwilligerswerk (bij een Koala-ziekenhuis in Australië haha) zou willen doen in het buitenland, maar verder moet ik echt even nadenken. To be continued dus.

Wat staat er bij jou bovenaan je bucketlist?

#TBT: Memoires van een treinsteward

©Nickvanrookhuijzen

Nu het wat kouder wordt, wil ik sneeuw. Veel sneeuw. Helaas zullen wij geen witte kerst krijgen, maar in de Alpen ligt genoeg. Dit jaar geen tijd of geld voor een wintersportvakantie, maar gelukkig heb ik mijn herinneringen nog. Ooit, lang geleden, was ik een treinsteward op de nachttrein naar Oostenrijk, Frankrijk en Italië. In de winter gingen we met de trein alle populaire wintersportoorden af. Het was het leukste en zwaarste bijbaantje dat ik ooit heb gehad. 

Met de trein de Alpen in
Eigenlijk is de trein gewoon het mooiste vervoersmiddel om te reizen. Je trekt langs de meest mooie landschappen en je hebt alle tijd van de wereld om alles te bekijken. Ik ben gewoon gek op treinen (het zit hem ook in de naam….:P) en ik heb heel wat moois gezien tijdens mijn ‘carrière’ als treinsteward. Vrijdagochtend stap je de trein in en verlaat je het druilige Nederland, om op zaterdag heerlijk in de sneeuw te staan. Ik mocht niet skiën tijdens zo een weekend, maar boven op een berg staan was wel ok. Lunchen deden we natuurlijk traditiegetrouw met bier en schnitzel.

trein

 

4 uur slaap in een weekend
Het is echt een fantastisch bijbaantje voor een reiziger in hart en nieren. Elk weekend zat ik of in Oostenrijk of in Italië en Frankrijk. Mijn pauzes waren lang genoeg om wat van het dorpje te kunnen zien waar we stopte, het verdiende goed en het team van de trein was net zo gezellig als een knus dorp. Toch was het ook hard werken. Het werk was zwaar (eventjes 60 bedden opmaken) en lang. Een werkdag zag er zo uit: ‘s ochtends melden op de trein, bedden opmaken, rijtuig in orde maken en daarna gasten ontvangen. Drankjes rondbrengen, informatie verstrekken en andere stewardachtige taken. Om 1 uur ‘s nachts moest je je melden voor een briefing en dan kletste je nog gezellig na met een collega, want slapen wilde je niet. Een bed in een dienstcoupé is echt je ergste nachtmerrie, dus daarom bleef je vaak gewoon wat langer op. Tegen drieën ging je een keer naar bed, om vervolgens om 6 uur weer klaar te staan. Ik sliep soms in een weekend maar 4 uur. Je bent jong, dus het hoort allemaal bij de geweldige ervaring van steward zijn. Niet nodig om te zeggen dat mijn school er wel onder leed.

Ik op een berg

Door de trein heb ik fantastische landschappen gezien en als het kan, wil ik altijd wel met de trein reizen (Transsiberië Express staat dan ook bovenaan mijn bucketlist!). Hoe reis jij het liefst? Ben jij wel eens met een (nacht)trein door het buitenland getrokken?

#TBT wordt een terugkerende blog over mijn (te)gekke baantjes in het buitenland. Foto’s zijn gemaakt door ©Nick van Rookhuijzen

The Cheesy Side of Gouda

Goudse waag 2 ©Nick van Rookhuijzen

Dit was voor mij een zomer zonder spannende reisjes, dus daarom besloot ik om de toerist uit te gaan hangen in mijn eigen stad! Een jaar geleden ben ik naar Gouda verhuisd en daar ben ik nu een blog over begonnen. Mijn blog is in het Engels en gaat over alle hotspots van deze stad, maar je vindt er ook algemene informatie. Nieuwsgierig geworden? Kijk dan snel op The Cheesy Side of Gouda!

Duizend Treden

large (2)

Het lijken wel duizend treden omhoog. Nog een tree en nog een tree. Er komt geen eind aan. Mijn ademhaling wordt al sneller en ik voel mijn hart tegen mijn borstkas bonken. Rustig aan.
Mijn benen worden zwaar en langzaam klim ik omhoog. Om mij heen staan vele mensen. Verschillende mensen. Kleine mensen, grote mensen. Mensen met camera’s, want het zijn vooral veel toeristen. Iedereen komt hier voor het zelfde. Net als ik.
Turend kijk ik in het rond, terwijl ik op adem probeer te komen. Wat een klim.
De straten spreiden zich voor mij uit. Ik zie een klein winkeltje dat net dichtgaat. Verderop zie ik een zee van lichtjes. Het duizelt mij. Net zoals deze treden. Ondanks dat het al laat is, barst het hier nog van het leven. Onder aan de treden staan straatverkopers naïeve toeristen te bestelen. Daar zit een stel romantisch van een wijntje te genieten. Verderop zie ik een bekend gebouw. Een rivier probeert zich slingerend een weg te vinden door de drukke stad. Wat een drukte.
Nu de avond zijn intreden heeft gedaan, wordt het vrij koud. Er waait een coole wind die de kippenvel op mijn arm doet verschijnen. Ik knoop mijn jas dicht. Mijn chique jas, want dat hoort er bij. Net zoals de keurige hakken aan mijn voeten. Onpraktisch voor deze trap, maar het past erbij. Genoeg gedwaald, verder omhoog.
Ik neem nog een tree. Hij valt mij zwaar. Had ik toch maar de lift genomen! Sneller boven, sneller genieten van het uitzicht. Hopelijk is het mijn moeite waard. Dat uitzicht. De stad was het al waard. Twee kinderen schieten voor mijn voeten langs en rennen met een rap tempo de treden af. Ik zie het fout gaan, straks vallen ze. Ze horen sowieso al in bed. Het stoort mij. Zij schijnen nergens last van te hebben. De trap is voor de twee kleintjes geen moeite. Word ik oud? Of moet ik gewoon meer gaan sporten. Nog een tree.
Ik ben hier alleen. Niemand wilde met mij mee deze trap op. Verder op, hoog boven mij uit torende  staan mijn vrienden. Ik zwaai en zij zwaaien terug. Ik hoef nog maar een paar treden tot ik boven ben en het gaat mij nu makkelijker af. Ik klim en ik klim en ik klim. Nog een tree.
Hijgend en licht transpirerend sta ik nu boven aan de trap. Ik draai mij langzaam om.
Daar ben ik dan. Parijs. Mijn Parijs.