Posts tagged "amsterdam"

National Geographic Travelers café @ Pllek

traveler

I know, I know. Ik had gezegd dat ik niet zou bloggen deze week (herkansing stress), maar dit MOET ik gewoon met jullie delen. NG Traveler (mijn favoriete reisblad) bestaat 10 jaar (!) en dat werd gevierd met het National Geographic Travelers café @ Pllek

Reizigers, verzamel u.

Een pop-up café dus. Met Traveler. Daar moest ik bij zijn! Nogal last-minute sprongen we in de auto en reden naar Pllek. Pllek is een ultra hip restaurant/bar direct aan het IJ. Een hele mooie plek om überhaupt eens heen te gaan, vooral in de zomer want dan hebben ze ook een strand met knusse vuren en zitzakken. Ideaal. Zo een locatie is daarom perfect voor het houden van een Travelers Café. Lekker eigenwijs, creatief en authentiek. Hier moest je als reiziger gewoon bij zijn.

InstagramCapture_9021a5b3-ab35-40d6-ace2-4d2c9fef9560_jpg[1] InstagramCapture_0dcf2766-c4d9-4cae-ae84-91090401a4aa_jpg[1]

Tussen het mollen door….

Natuurlijk kon je in het café lekker wat wijntjes drinken en genieten van het uitzicht, maar er werd nog meer georganiseerd door NG Traveler. Zo hield hoofdredacteur Aart Aarsbergen een welkomstwoord, Lieve Joris liet wat foto’s zien over haar nieuwe boek ‘Op de vleugels van de draak’ en managing editor Paul Römer sprak over het werken op de redactie en stelde de nieuwe Digital Nomad (blogger) voor. Nick was ook in de zevende hemel, want fotograaf Raymond Rutting hield ook een presentatie en gaf tips! Het was genieten van de mooiste foto’s. Mijn ex-mol Daphne Bunskoek bevond zich ook in de zaal en na alle presentaties was het tijd voor een quiz, met haar als quizmaster. Mijn reiskennis was helaas niet voldoende om het spel te winnen, maar leuk was het wel. De avond eindigde met nog meer praatjes, borrels en lekkere hapjes.

Heb je het allemaal gemist, maar had je er wel graag bij willen zijn? Geen nood! NG Traveler gaat waarschijnlijk nog meer van dit soort avondjes organiseren, dus hou website goed in de gaten! Het is voor iedereen toegankelijk, je hoeft jezelf alleen maar even op te geven (*toegang is/was gratis).

“Daklozen zijn gewoon mensen”

Laura en één van de daklozen

Het wordt weer winter. Kou, sneeuw, ijs en nog veel meer kou. Een haardvuur, een wijntje, Sinterklaas en kerst. Gezellig, zou je denken. Maar wat als je helemaal geen haardvuur hebt? Wat als je niet eens een warme deken of maaltijd hebt? Geen bed, geen dak boven je hoofd. Wat als je dakloos bent? Laura van der Berg helpt deze mensen.

Het Leger Des Heils zorgt deze winter voor veel extra bedden. Vanwege de kou is het Leger Des Heils bang dat sommige daklozen doodvriezen. Dat hopen ze deze winter te voorkomen. Laura van der Berg (25) is een medewerker van het Leger Des Heils. Ze is net afgestudeerd aan de Hoge school van Utrecht, waar ze culturele en maatschappelijke vorming heeft gestudeerd.  Ze is voor de daklozen een luisterend oor en een enorme steun. Daarbij helpt ze ook mee in de keuken en vraag ze of ze nog toiletpapier nodig hebben (Laura moet hier zelf wel om lachen). Radio Tegenklank ontmoet haar in de eetzaal van het Leger Des Heils, aan de Rode Kruisstraat te Amsterdam.

“Er spelen veel factoren mee, iemand wordt niet zomaar dakloos.”

Het is heel roemoerig in de eetzaal, er klinkt veel opgewonden geklets. Laura zit alleen aan een tafeltje. Ze is jonger dan gedacht, maar wijs genoeg. Ze begint meteen leuk te kletsen en beantwoord eigenlijk al meteen mijn vragen, terwijl het interview nog moet beginnen. Ze zat net een kommetje soep te eten. “Mijn avondeten,” zegt ze met een knikje richting haar soep.
We beginnen meteen met een paar kritische vragen, want hoe is het om met daklozen te werken? En de meesten zijn toch dronken of aan de drugs? Te lui om te werken? Maar het belangrijkste is; hoe kijkt Laura hier tegen aan?

“Ik vind het erg leuk om met daklozen te werken. Ze zijn gewoon heel anders. Ze hebben allemaal een heel levensverhaal achter de rug en ze zijn zo lekker eigenwijs, waardoor ze dus vaak niet in de samenleving passen. Ik ben zelf ook wel eigenwijs, dus ik herken mijzelf daar wel in. Ze zijn niet standaard. Ik vind het heel interessant om te weten te komen, hoe ze daar terecht zijn gekomen.”

Ze stopt even om te lachen. Ze wordt er een beetje zenuwachtig van, want ze wilt heel graag iets interessants vertellen. Ze wilt dat de mensen, de daklozen beter leren begrijpen. Dit is voor haar een kans. “Ik vind het hier eigenlijk ook te druk, maar ja.”

Werken met daklozen.
“De motivatie is bij de bewoners niet optimaal. Ik vind het moeilijk om te zien hoe sommigen zichzelf zo slecht verwaarlozen. Sommigen zijn echt ontzettend ziek, die hoesten, hebben schimmelinfecties en ze krijgen heel veel medicijnen. Ik denk soms niet dat die medicijnen echt helpen. Ze mogen namelijk gewoon doorgaan met drugsgebruiken en dan hebben ze bijvoorbeeld een schorre stem van het roken en dan krijgen ze daar ook medicijnen voor.”

“Toch zijn daklozen gewoon mensen. Sommigen staan natuurlijk heel anders in het leven. Er zijn mensen in deze maatschappij die geen problemen hebben met heel hard werken en centjes verdienen, die bouwen zo een heel beschermd leventje op. Maar er zijn ook mensen die een stuk avontuurlijker zijn, en soms gaat dat de verkeerde kant op. Er spelen heel veel factoren in mee, iemand wordt niet zomaar dakloos. Ze maken iets mee, iets heftigs, waardoor ze bij ons terecht komen.”

Het grijpt haar echt aan, Laura zou nog wel veel meer kwijt willen, maar helaas moet zij gaan. Ze moet naar een debat over ontwikkelingshulp. Ze wilt namelijk helpen in een derde wereld land. Ze pakt snel haar jas en verdwijnt door de deuren.

Het culturele West(en)

Toeschouwers van de kunstroute. (Foto: Nick van Rookhuijzen)

Het is al laat in de middag, wanneer Amsterdam-West tot leven komt. Hangjongeren komen bijeen bij een bankje, moeders lopen met kinderen aan de hand en auto’s rijden voorbij. Het lijkt een gewone dag in West, maar toch is er iets anders. Er zijn namelijk meer mensen dan normaal op straat. Studenten, vrolijk kletsend met een kaart in de hand. De studenten zien er excentriek uit en zijn op weg naar de Bolo-K. De kunstroute van Amsterdam-West.

Wat veel mensen niet weten, is dat Amsterdam-West veel kunst en cultuur te bieden heeft. Denk aan de Westergasfabriek, het filmmuseum, maar ook aan de vele kunstenaars die in West wonen. Al deze kunstenaars laten hun kunst zien tijdens de kunstroute die door heel Amsterdam-West plaatst vindt.

Vliegende stoelen en muurschilderingen
De kunstroute begon om 12 uur, op het Wachterliedplantsoen, maar kwam pas echt tot leven om een uur of vier. Het waren voornamelijk de studenten die in grote getallen, s’ middags kwamen. Ze lopen de hele route af en bij elke kunststop drinken ze een biertje of een glas wijn met de kunstenaars. De kunst op de route is heel erg verschillend. De één heeft een atelier, de ander hangt stoelen aan de muur en het platfond, en weer een ander voert een toneelstukje op. De kunst is eigenzinnig en heel apart. Voor sommige kunstwerken heb je echt een hoop fantasie nodig. Andere kunstwerken zijn weer heel beeldend.

De muurschildering

Kunstfanaten
Een man op een fiets, racet voorbij. In het voorbij gaan roept hij iets naar een groepje studenten. Hij wijst hen de weg naar de volgende plek op de route. Andreas is een echte kunstfanaat. Hij is iets ouder dan het gemiddelde publiek, maar daarom niet minder enthousiast. Hij heeft eigenlijk alles al gezien, maar gaat toch nog een keer de route af.
“Ik vind het geweldig. De sfeer, de kunst. Iedereen is zo vrolijk!” zegt Andreas (dat is zijn artiesten naam), beeldend kunstenaar. Hij komt uit Zaandam, maar woont sinds kort in West. “In dit tijdperk hebben we dit soort evenementen juist nodig,” vertelt hij. “Ik heb een hekel aan internet, waar iedereen je kunst zomaar kopieert. Hier kan iedereen laten zien wat hij of zij kan! I love it!”

Andreas springt weer snel op zijn fiets, op naar de volgende kunststop. Hij is niet de enige kunstenaar die het werk van anderen bekijkt. Hilde Anna de Vries is nieuw op de kunstroute. Ze exposeert op twee locaties in West. Ze werd benaderd met de vraag of ze haar werk tentoon wilde stellen op de kunstroute.
“Ik heb voor het eerst geprobeerd een serie te maken. Op de schilderijen zie je mij als baby en kind,” vertelt ze over haar kunst. De kunstwerken zijn kleurrijk en vertellen echt een verhaal.

Het atelier en de kustwerken van Hilde Anna de Vries. (Foto: Nick van Rookhuijzen)

West = kunst en cultuur
De kunstroute vond plaats op 8 en 9 oktober en is een jaarlijks terugkerend evenement. Met de kunstroute proberen ze iedereen maatschappelijk te betrekken en om West op een speelse en culturele manier op de kaart te zetten. Want West staat voor kunst en cultuur.